Haydar Ergülen
1956 - günümüz
Haydar Ergülen, çağdaş Türk şiirinin en üretken ve özgün seslerinden biridir. Şiir kitapları, denemeler ve derlemeler aracılığıyla edebiyat çevrelerinde geniş bir okur ve eleştirmen kitlesi kazanan Ergülen, günlük yaşamın ayrıntılarını, anı ve belleği, dil oyunlarını ve incelikli imgeleri şiirine yansıtmasıyla tanınır. Edebi üslubu hem lirizmi hem de ironiyi barındırır; basit görünen imgelerin arkasına derin insani sorgulamalar yerleştirir. Ergülen, şiir dışındaki çalışmalarıyla da dikkat çeker; seçki ve antoloji hazırlıkları, çeviri katkıları ve edebiyat üzerine yazıları aracılığıyla çağdaş Türk edebiyatının kurumsal ve düşünsel ortamına katkıda bulunmuştur. Kitapları ve şiirlerinin çeşitli dillere çevrilmesi, ulusal ve uluslararası şiir etkinliklerine katılımları, onu sadece Türkiye sınırları içinde değil dışarıda da tanınan bir isim haline getirmiştir. Okurlar ve eleştirmenler tarafından çağdaş şiire yaptığı katkılar nedeniyle saygı gören bir yazardır ve üretkenliğiyle güncel edebiyat gündeminde etkinliğini sürdürmektedir.
Sözler (21)
"Ben başkasının yalnızlığı olsaydım bir anı olurdum kendinden başka kimseyi terk edemeyen."
"Biz onları hatırladığımız için değil , onlar bizi unutmadıkları için vardır hatıralar."
"Dilde kardeşlik vardı da Bir kanatlık yer yoktu Kimsenin kalbinde konacak!"
"Dağlar, insanlar ve hatta ölüm bile yorulduysa, şimdi en güzel şiir, barıştır."
"Ay nice batsa da, meğer insanlar kadar karanlıkta bırakmazmış kimseyi."
"Unutmak, her zaman alçaklık değildir çünkü, bazen de bağışlamaktır."
"Yüreği uzaklıklar değil, bazende göze alamadığımız yakınlıklar acıtır."
"Nereye gitsek şehir, kime gitsek bir uzaklık kalıyor, kendimize."
"İnsanları hatırlatacak hiçbir şey kalmadı son zamanlarda."
"Sen içimden geçen yolculuksun, ben içimden geçemem."
"Göze alamadığım bir şehrin yerine bütün şehirlerdesin."
"Ah bu şairler; kelime yorulmasın diye gönül yorarlar."
"Bir kuş kadar olamadım, iki kanat bulamadım."
"İnsan bazen en çok kendinden yorulur."
"Aşkı geçtik, gözlerini açabilirsin."
"Küsecek kadar sevmeli insan birini o gelince küsmeli: nerdeydin bunca zaman niye sevmedin beni, küsecek kimsem yoktu demeli o varken de kimseye küsmemeli."
"Vefalı olmak, unutmamak değildir. Nedense hep karıştırırız, belki de unutmaya eğilimli olduğumuzdan, her şeyi unuttuğumuzdandır bu yanıltgı."
"Kedilerimin kardeşim, inceliği ve mahcubiyeti onlardan öğrendim. Beni turnasız türklerin beni solgun bir kedinin kalbinde unuttular."
"Tren, uçak gibi üstümüzden, vapur gibi kıyımızdan geçmez, tren içimizden geçer, o yüzden böyle yakındır bize."
"Artık ne sevmek istiyorum nede sevilmek. Çünkü hep yarım kaldı sevmelerim, ve hep sahteydi sevilmelerim."
