Ivo Andrić
1892 - 1975
Ivo Andrić (1892–1975), Balkanların tarihî ve kültürel dokusunu epik bir anlatım gücüyle işleyen Yugoslav romancı ve hikâyecidir. 9 Ekim 1892’de Avusturya-Macaristan İmparatorluğu sınırları içindeki Dolac yakınlarında doğmuş, hukuk ve tarih eğitimi almış; I. Dünya Savaşı, arası dönem ve II. Dünya Savaşı yıllarında diplomatik ve bürokratik görevlerde bulunmuştur. Hayatı boyunca Belgrad merkezli olarak çalışmış, hem Osmanlı döneminin hem de geçiş dönemlerinin insan manzaralarını edebi bir perspektifle aktarmıştır. Andrić’in eserleri, özellikle Na Drini ćuprija (The Bridge on the Drina), Travnička hronika (Bosnian Chronicle) ve Prokleta avlija (The Damned Yard), tarihî anlatı, çok katmanlı karakter çözümlemeleri ve toplumların kolektif hafızası üzerine yoğunlaşır. 1961’de Nobel Edebiyat Ödülü’ne layık görülmüş; ödül jürisi onu "ülkesinin tarihinden alınan temaları epik bir kuvvetle işlediği" için takdir etmiştir. Andrić’in dili, mekân betimlemeleri ve tarih bilinci, Balkan edebiyatı içinde kalıcı bir etki bırakmış; eserleri farklı dillere çevrilerek uluslararası düzeyde okunmaya devam etmektedir.
Sözler (6)
"Birlikte geçirilen bir felaket kadar insanları birbirine bağlayan hiçbir şey yoktur."
"İnsan zaafının bu en acıklı, en feci yanı, şüphesiz ilerisini görmek yeteneğinden yoksun oluşu bir kabiliyetsizliktir..."
"Mutsuzluklar da sonsuz değildir. Bir bakıma mutluluğa benzerler, geçip giderler, daha doğrusu biçim değiştirirler."
"Özgürlük içinde doğan, adalete dayanan bir devlet, tanrısal düşüncenin yeryüzünde gerçekleşen bir damlası gibidir."
"Sevmeyen bir adam ne başkasının aşkının büyüklüğünü, ne kıskançlığının gücünü, ne de içinde gizlenen tehlikeyi anlayabilir."
