İbn Teymiyye

1263 - 1328

Tâcüddîn Ahmed ibn Teymiyye (İbn Teymiyye), 1263 yılında Harran'da doğmuş ve 1328'de Şam'da vefat etmiş, Hanbeli fakihi, mütekellim ve muhaddis olarak İslam düşüncesinde önemli bir yer tutan Sünni âlimdir. Genç yaşta ailesinin eğitim çevresinde yetişmiş, Şam’da ilim tahsil etmiş ve burada dersler vermiştir. Fıkıh, hadis, akaid ve kelam alanlarında çok sayıda eser vermiş; özellikle fetva faaliyetleri ve risaleleri geniş bir etki alanı yaratmıştır. En bilinen eserleri arasında Majmūʿ al-fatāwā ve çeşitli risaleler ile Al-Aqīdah al-Wāsiṭiyyah sayılabilir. İbn Teymiyye, naslara sıkı bağlılık, akide ve ibadetlerde tevhit vurgusu ve tasavvufun bazı uygulamalarına getirdiği eleştirilerle tanınır. Akla karşı metot olarak vahyi ve Sünneti esas almış, kelamî spekülasyonlara ve felsefeye mesafeli yaklaşmıştır. Görüşleri döneminde tartışmalara ve birkaç kez hapse atılmasına neden olmuş, ancak sonraki yüzyıllarda farklı akımlar tarafından referans alınarak geniş bir etki alanı elde etmiştir. Modern dönemdeki Selefi hareketler üzerinde doğrudan veya dolaylı etkileri tartışılmakla beraber, İbn Teymiyye İslam düşüncesinde tartışmacı, üretken ve kalıcı bir figür olarak kabul edilir.