Jean Racine
1639 - 1699
Jean Racine (22 Aralık 1639 – 21 Nisan 1699), 17. yüzyılın en önemli Fransız trajedi yazarlarından biridir. La Ferté-Milon’da doğmuş; geleneksel klasik eğitimle yetişmiş, özellikle Port-Royal çevresindeki Jansenist etkiden izler taşıyan bir kültürel ortamda eğitim görmüştür. 1660’lı ve 1670’li yıllarda yazdığı oyunlarla hızla ün kazanan Racine, 1673’te Académie française’a seçilmiş ve 1677’de Kral XIV. Louis tarafından historiographes du roi (kraliyet tarihçisi) olarak atanmıştır. Sahne yaşamını yoğun dramatik üretimle geçirmiş; yaşamının ilerleyen döneminde dinsel ağırlıklı eserler ve saray çevresiyle ilişkili görevleri de üstlenmiştir. Racine’in dramatik dili, klasik bir ölçü olan alexandrin kullanımı, birliğe sıkı bağlılık ve lidaki duyguların yoğun psikolojik tahliliyle tanınır. Andromaque, Britannicus, Bérénice, Mithridate, Iphigénie ve Phèdre gibi yapıtları; tutkuların, onurun ve kaderin çatışmasını incelikle işler. Özellikle Phèdre, karakter derinliği ve dil ustalığı bakımından klasik Fransız trajedisinin zirvelerinden sayılır. Racine’in eserleri, dramada duygusal yoğunluk ve biçimsel disiplin arasındaki dengeyi sağlaması sebebiyle sonraki nesiller üzerinde kalıcı etki bırakmıştır.
Sözler (18)
"Ve sonsuza kadar hoşçakal! Sonsuza dek! Ah, efendim, insan severken bu zalim sözün kulağa ne kadar korkunç geldiğini hayal edebiliyor musunuz?"
"Bir trajedinin ölüme ya da kana ihtiyacı yoktur. Trajedinin zevk veren yönü olan o muhteşem hüzünle dolu olması yeterlidir."
"Sanatın temel kuralı memnun etmek ve hareket etmektir. Diğer tüm kurallar bu ilki başarmak için oluşturuldu."
