Nâzım Hikmet
1902 - 1963
Nâzım Hikmet (1902–1963), Türkiye'nin en etkili ve uluslararası alanda tanınan şairlerinden biridir. Serbest nazımın ve modern Türk şiirinin öncülerinden sayılan Hikmet, dilde sadelik ve konuşma üslubunu şiire taşıyarak geniş halk kitlelerine ulaşan güçlü görsel ve duygusal imgelem geliştirdi. Toplumsal gerçekçilik, insan sevgisi ve adalet vurgusu şiirinin merkezinde yer aldı; uzun şiirleri, destansı anlatıları ve oyunları ile hem edebiyat dünyasında hem de kamuoyunda derin iz bıraktı. Siyasi görüşleri ve komünist kimliği nedeniyle yaşamı boyunca defalarca yargılandı, hapis cezaları aldı ve 1951'de Türkiye'yi terk ederek Sovyetler Birliği'ne yerleşti; 1963'te Moskova'da vefat etti. "Memleketimden İnsan Manzaraları" gibi eserleri toplumsal tarih ve bireysel anlatıyı birleştiren örnekler olarak kabul edilir. Şiirleri onlarca dile çevrildi, tiyatro oyunları sahnelendi ve şiirsel dili genç kuşakları etkiledi. Günümüzde Nâzım Hikmet, edebi ve politik mirasıyla Türkiye'de ve uluslararası alanda halen çalışılan, tartışılan ve sevilen bir kültür figürü olarak yerini korumaktadır.
Sözler (45)
"Matematik, sibernetik, fizik, müzik, tüm bunlar, eninde sonunda, sadece, insanlar Şiir okumayı öğrensinler ve anlasınlar diye gereklidir."
"Memleketim: Bedreddin, Sinan, Yunus Emre ve Sakarya, kurşun kubbeler ve fabrika bacaları benim o kendi kendinden bile gizleyerek sarkık bıyıkları altından gülen halkımın eseridir."
"Memleketimi seviyorum: Çınarlarında kolan vurdum, hapishanelerinde yattım. Hiçbir şey gidermez iç sıkıntımı memleketimin şarkıları ve tütünü gibi."
"Benim idealimdeki rejim olsa, ben de seni astırırdım. Sonra da darağacının altına oturup hüngür hüngür ağlardım!"
