Giovanni Boccaccio
1313 - 1375
Giovanni Boccaccio (yak. 1313–21 Aralık 1375), İtalyan edebiyatının ve erken Rönesans hümanizminin önde gelen figürlerinden biridir. Ticaretle uğraşan bir aileden gelen Boccaccio, başlangıçta hukuk eğitimi almış, ancak Napoli’deki ve daha sonra Floransa çevresindeki entelektüel ortamda edebiyata ve klasik çalışmalara yönelmiştir. En ünlü yapıtı Decameron, 100 öyküden oluşan bir derlemedir ve kuşatma altındaki Floransa döneminin toplumsal, ahlaki ve kültürel kesitlerini canlı bir dille sunar; bu eser, Avrupa edebiyatında realisizm ve anlatı geleneğinin gelişimine önemli katkılarda bulunmuştur. Boccaccio, aynı zamanda klasik mitoloji ve kadın tarihine ilişkin eserler de kaleme almıştır; De mulieribus claris (Ünlü Kadınlar Üzerine) ve Genealogia deorum gentilium gibi eserleri, antik kaynaklarla Rönesans hümanist yöntemini birleştirme çabasının örnekleridir. Petrarca ile entelektüel bir yakınlık ve Chaucer gibi yazarlar üzerinde dolaylı etki bırakarak sonraki kuşakları etkilemiştir. Yaşamının son yıllarını Certaldo çevresinde geçirmiş ve 21 Aralık 1375’te ölmüştür; eserleri dil, anlatı ve hümanist bakış açısından sonraki yüzyıllarda da önemini korumuştur.
Sözler (28)
"Çoğu on para etmez. Pek çoğunda dindarlıktan ve iyilikten eser görmedim. İsraf, çatlayıncaya kadar yeyip içme, dolandırıcılık, haset, kibir ve söylenemeyecek kadar kötü şeyler gördüm. Orası iyilikleri…"
"Yoksulluk insanı soyluluktan değil, paradan puldan yoksun kılar. Krallar, prensler de yoksul düşebilirler. Buna karşılık para babası sığır çobanları, toprak işçileri vardır."
"Bu dünyaya doğan her insan, elinden gelenin en iyisini yaparak kendi yaşamını sürdürmek, korumak ve savunmak için doğal bir hakka sahiptir."
"Erkeklerin, özellikle de sevdalı erkeklerin iştahlarının sonsuz olduğunu, hep daha fazlasını istediklerini bilirsiniz."
