Ebu Bekir
Ebu Bekir el-Sıddîk (Arapça: Abū Bakr aṣ‑Ṣiddīq), İslam peygamberi Muhammed’in yakın arkadaşı, kayınpederi ve Sünni Müslüman literatüründe İslam’ın ilk halifesi olarak anılan önemli bir siyasi ve dini figürdür. Genellikle c. 573 yılında Mekke’de doğduğu kabul edilir. Hz. Muhammed’in erken dönem destekçilerinden biri olarak bilinir; hicret sırasında ve sonrasında İslam cemaatinin örgütlenmesinde, imanın korunmasında ve dini liderliğin kurulmasında merkezi bir rol oynamıştır. Samimi yapısı, güvenilirliği ve sadakati nedeniyle “es‑Sıddîq” (gerçeği tasdik eden) unvanıyla anılmıştır. Halifeliği (632–634) kısa ama etkili bir dönemdir; çeşitli kabile isyanlarının bastırılması, İslam yönetiminin iç ve dış güvenliğinin sağlanması ve İslam’ın Arap Yarımadası’nda yayılmasının sürdürülmesi gibi politik hedeflere odaklanmıştır. Yönetimi sırasında halifelik kurumunun temellerini atmış, halifeliğin merkezî otoritesini güçlendirmeye çalışmıştır. 634 yılında Medine’de vefat etmiş olup, hem Sünni hem de tarihsel kaynaklarda itibar sahibi bir şahsiyet olarak anılmakta; İslam düşüncesi, siyasi tarih ve toplumsal hafıza üzerindeki etkisi günümüze kadar sürmektedir.
Sözler (19)
"Şu dört özelliği taşıyan Allah'ın iyi kullarındandır: Tövbe edene sevinen, günahkarın bağışlanmasını dileyen, kötüye (ıslahı için) dua eden, iyiye yardımda bulunan."
"Dört şeyi dört yere bırakın: Uyumayı kabre, rahatı sırat köprüsüne, övünmeyi mizana, arzu ve istekleri cennete."
"Övünmeyiniz! Hem topraktan yaratılmış, hem de toprağa dönünce kendisini kurtların yiyeceği insanı övünmesi neye yarar!"
