İbn Rüşd
1126 - 1198
Ebu'l-Velid Muhammed ibn Ahmed ibn Rüşd (İbn Rüşd, Batı kaynaklarında Averroes olarak bilinir), 1126'da Endülüs'ün Córdoba kentinde doğmuş, 1198'de vefat etmiş önemli bir İslam filozofu, hukukçu ve hekimdir. Aristoteles üzerine yazdığı kapsamlı şerhler ve felsefi savunuları ile hem İslam dünyasında hem de Latin Hristiyan geleneğinde derin etkiler bırakmıştır. En ünlü eseri "Tahafut al-Tahafut" (Şüphelerin Şüphesi) ile gazaliyen düşünce eleştirisine karşı rasyonalist bir sav geliştirmiştir. İbn Rüşd, hem hukuk (özellikle Maliki fıkhı) hem de tıp alanlarında eserler vermiş, döneminin entelektüel merkezlerinde kadılık ve saray hekimliğinde görevler üstlenmiştir. Aristoteles yorumları, Latince çeviriler aracılığıyla Orta Çağ Avrupası'nda skolastik düşüncenin gelişiminde etkili olmuş; özellikle entelektüel özerklik, akıl ve din ilişkisi konularında tartışmalar doğurmuştur. Günümüzde İbn Rüşd, Orta Çağ düşünce tarihinin kilit figürlerinden biri olarak kabul edilir ve felsefe, teoloji ile bilimin kesişiminde evrensel bir miras bırakmıştır.
Sözler (10)
"Kimseden daha iyi olmadığınızını anlayacak kadar mütevazı, herkesten farklı olduğunuzu kavrayacak kadar bilge olun."
"Biz Müslümanlar kesin kanıta dayalı akıl yürütmenin, dinin ortaya koyduğuna aykırı bir şeye götürmediğini biliriz. Çünkü gerçek gerçeğe zıt olmaz, aksine onunla uyumludur ve onu tasdik eder."
"Eğer dünyanın teleolojik incelenmesi felsefe ise ve [Tanrısal] Yasa bize böyle bir incelemeyi emrediyorsa o halde Yasa felsefeyi emretmektedir."
"Yasa bize evrenin Tanrı tarafından ortaya çıkarıldığını ve yaratıldığını; tesadüf olarak ya da kendiliğinden oluşamayacağını öğretir."
