Octavio Paz
1924 - 1998
Octavio Paz (1914–1998), modern Meksika edebiyatının en etkili figürlerinden biri olarak kabul edilen şair, deneme yazarı ve diplomattır. Meksika’da doğup yetişen Paz, dilin estetiği ve kültürel kimlik üzerine derinlemesine düşünceleriyle tanınır; şiir ve deneme arasında hareket eden üretimi hem yerel hem evrensel temaları işler. En ünlü eserleri arasında ulusal kimlik ve tarih üzerine yazdığı El laberinto de la soledad (Yalnızlığın Labirenti) ve şiiri Piedra de Sol (Güneş Taşı) yer alır; 1990’da Nobel Edebiyat Ödülü ile onurlandırılmıştır. Kültürel kimlik, modernite, yalnızlık ve dil felsefesi Paz’ın yazınının merkezinde bulunur. Gençlik döneminde sürrealizm ve çağdaş Avrupa düşüncesinden etkilenmiş; sonraki yıllarda Doğu felsefesi ve mistik düşüncelerle karşılaşmaları eserlerine yeni yönler kazandırmıştır. Diplomatik hizmetleri sırasında uluslararası kültürel ilişkilerde aktif rol oynamış ve Meksika dış hizmetinde çeşitli görevlerde bulunmuştur. Ayrıca yayıncılık alanında da etkili olmuş, Vuelta gibi edebi dergilerle düşünce ortamına katkıda bulunmuştur. Latin Amerika ve dünya edebiyatı üzerindeki etkisi, hem şiirsel dili hem de entelektüel derinliğiyle bugün de çalışılmaya ve tartışılmaya devam etmektedir.
Sözler (48)
"Biz zamanın çocuklarıyız ve zaman ümittir."
"İdeoloji, bizi vicdani kaygılardan kurtarır."
"Başkalarını taklit ederek başlarsınız, açıklık yoktur ve başarısız olmanın birçok nedeni vardır. Ancak orada yavaş büyüyen bir tohum bulunur."
"Yalnızlık, insanlık durumunun en derin gerçeğidir. Yalnız olduğunu bilen tek varlık insandır."
"Mantığımızın ittiğini tenimiz bağrına basar."
"Ve ben ara sıra gördüm / insanın gördüğüne inandığını"
"Kendi içimde kendime yer kalmadı."
"Adımın ne olduğu önemli değil. Nereli olduğum da. Gerçekte ne adım var, ne cinsiyetim; ne yaşım, ne de doğum yerim. Erkek ya da kadın, çocuk ya da yaşlı, dün ya da yarın, Kuzey ya da Güney... İki cin…"
